Wściekłe suki z SS

The Butcher • 2011-02-18, 16:16
142
Strażniczki z obozów koncentracyjnych były jeszcze okrutniejsze od swych kolegów. "Wściekłe suki z SS" dokonywały najgorszych zbrodni. A potem słodko się uśmiechały.

Ten poranek był dla Alberta Pierrepointa bardzo pracowity. 13 grudnia 1945 roku Naczelny kat Zjednoczonego Królestwa miał do powieszenia aż trzy kobiety. Najpierw na szafot więzienia w Hameln powędrowały dwie młode, postawne blondynki – Imra Grese i Elizabeth Volkenrath. Po nich zawisła kobieta znacznie starsza i drobniejsza – Johanna Bormann. Wszystkie te trzy kobiety były bezwzględnymi zabójczyniami – podobnie jak tysiące innych członkiń korpusu strażniczek SS (SS-Aufseherin).

Johanna Bormann była o tyle szczególnym przypadkiem, iż w chwili egzekucji miała już 53 lata. Tymczasem jej koleżanki z „pracy” i spod szafotu zwykle liczyły sobie nie więcej niż dwadzieścia kilka lat. Spośród niemal 4 tysięcy zatrudnionych przez SS kobiet znaczna część urodziła się w latach 1920-1925.


Johanna Bormann

Dlaczego? Duże znaczenie mógł mieć fakt, iż strażniczki SS zaczęło zatrudniać na masową skalę dopiero w 1941 roku. W tym momencie Hitler panował już od ośmiu lat, a Rzesza była u szczytu potęgi. W szeregi SS wstępowały więc dziewczyny wychowane w kulcie nazizmu. Młode, bezwzględne janczarki zbrodniczej ideologii.

Aufzejerki (tak nazywały je więźniarki) oprócz bezwzględności charakteryzowały się jeszcze dwiema cechami. Były zazwyczaj bardzo słabo wykształcone i po prostu głupie (podobnie jak męscy strażnicy niskiego szczebla – nie inteligencji od nich wymagano), a równocześnie wyróżniały się urodą. Stosowano wobec nich dużo ostrzejszą selekcję rasową, niż wobec strażników. Dlatego ze zdjęć aresztowanych po wojnie zbrodniarek patrzą na nas setki niebieskookich blondynek.

Strażniczki SS pilnowały kobiecych bloków oraz całych obozów koncentracyjnych. Największym żeńskim obozem był Ravensbruck. Tam służyła większość aufzejerek. Sprawczynie z SS dokonywały takich samych czynów, jak ich koledzy. Torturowały, zabijały, dokonywały selekcji przed zagazowywaniem. Johanna Bormann, wzorem wielu esesmanów paradowała ze sforą psów, którymi szczuła więźniarki.


Irma Grese

Niektóre strażniczki wykorzystywały seksualnie uwięzione w obozach kobiety. Tak Irmę Grese opisywała podczas procesu załogi Auchwitz więźniarka Stanisława Rachwałowa:

Była lesbijką. Do mężczyzn SS-manów odnosiła się wprost wrogo, mówiąc, ze zna dobrze ten element. Natomiast wśród więźniarek miała sympatie, gustowała w młodych, ładnych dziewczętach, specjalnie Polkach.

Zwykle jednak aufzejerki uprawiały seks z obozowymi funkcjonariuszami SS. Na porządku dziennym było wiązanie się ze sobą strażników i strażniczek. Młode dziewczyny w czarnych mundurach starały się zdobyć względy kolegów prześcigając ich w okrucieństwie. Te brutalne zaloty przedstawiła w swych zeznaniach uwolniona z Ravensbruck Olga Steuer-Walterowa:

Nie tylko esesmani nas bili. Gorsze były esesmanki, aufzejerki. Dużo straszniejsze było znęcanie się nad nami tych zwyrodniałych kobiet. W jednym momencie rozkoszna kotka łasząca się z najbardziej kobiecym uśmiechem do stojącego obok niej esesmana, w następnym furia z wykrzywioną twarzą, roziskrzonymi oczami, wykrzykująca strasznie obelżywe przezwiska bije, kopie, szarpie za włosy, wydziera je całymi garściami drugiej kobiecie – więźniarce. Jeszcze nie ochłonęła z tej furii, jeszcze nie obmyła z krwi rąk, a już zwraca się z czarownym uśmiechem do stojącego obok esesmana: - To dla ciebie… dla ciebie i naszej ojczyzny. Strażniczki starały się uwieść jak najwyżej postawionych esesmanów. Romans z "szefem" był drogą do łatwiejszej służby i szybszej kariery. Oficerowie SS bez zawahania promowali swoje kochanki.

Dorothea Binz

Typowym przykładem zdolnej do wszystkiego aufzejerki była Dorothea Binz. Do służby w Ravensbruck trafiła dokładnie w dniu wybuchu II wojny światowej. Miała wtedy ledwie dziewiętnaście lat – i żadnego wykształcenia. Początkowo pracowała w kuchni i pralni, lecz bardzo szybko awansowała na nadzorczynię bloku karnego i bunkra, gdzie mordowano więźniarki. Równocześnie została kochanką esesmana Edmunda Brauninga. Para urządzała sobie "romantyczne" przechadzki pomiędzy mordowanymi więźniarkami.W lipcu 1943 roku Brauninga nominowano na komendanta Ravensbruck. Wkrótce potem awansował on swoją kobietę na zastępczynię nadzorczyń obozowych aufzejerek.

Gdy do Ravensbruck zbliżali się polscy żołnierze, Binz rzuciła się do ucieczki. Schwytali ją jednak Brytyjczycy i postawili przed sądem. Aufzejerka zawisła wraz z kilkoma koleżankami 2 maja 1947 roku.

Najsłynniejszą i najbardziej przerażającą kobietą SS była jednak nie Dorothea Binz, lecz Ilse Koch – żona Karla Otto Kocha, komendanta Buchenwaldu. Ilsa była tam szefową strażniczek SS. Małżonkowie mieszkali w obozie, tam też rodziły się ich dzieci. Pożycie nie układało im się najlepiej, dlatego pani Koch zdradzała męża chyba z połową męskiej kadry Buchenwaldu. Pan Koch nie był jej dłużny, tworząc harem z podwładnych żony.

Erotyczne obsesje esemańska para zaczęła realizować także przy użyciu więźniów i więźniarek. Jednym z ulubionych zajęć Ilse Koch było zmuszanie osadzonych w obozie do wzajemnych gwałtów.

Frau Koch zasłynęła z innego swojego "hobby". To w Buchenwaldzie powstawały przedmioty z ludzkiej skóry. Szefowa aufzejerek wpadła bowiem na szaleńczy pomysł, by zdzierać skórę z wytatuowanych więźniów.

Ekscesów państwa Koch miało dość samo SS. Zwłaszcza, że małżonkowie kradli na potęgę majątek więźniów – a na ten mieli ochotę wyżsi dowódcy gwardii Hitlera. W 1943 Karl Otto Koch sam trafił za kraty, a następnie został zabity. Jego żonę uwolniono, ale w 1945 roku wpadła w ręce aliantów.

Mimo swej wyjątkowo zbrodniczej kariery Ilse nie została skazana na śmierć. Po kilku procesach dostała tylko dożywocie. W uratowaniu życia pomogła jej ciąża. Nie wiadomo, kto był ojcem jej ostatniego dziecka. Najpewniej romansowała z którymś ze strażników – tym razem alianckim. Aresztowanym esesmankom dosyć często udawało się uwodzić pilnujących ich mężczyzn.

Pięknym zbrodniarkom urok osobisty nie dał na szczęście bezkarności. Większość z nich została surowo ukarana. Esesmankom dużo rzadziej udawało się uciec niż ich kolegom. Zapewne dlatego, że fanatycznie trwały na posterunkach niemal do samego końca.

Źródło
http://www.pardon.pl/artykul/10234/wsciekle_suki_z_ss_piekne_i_zabojcze
johnny_bazooka • 2011-02-19, 10:46  Najlepszy komentarz Najlepszy komentarz (27 piw)
bloodwar napisał/a:

Tylko czekać aż jakiś idiota zacznie dyskusje "Holokaust to nieprawda" :-(


Katastrofa śmigłowca

Złowroga Pralka ! • 2011-01-21, 21:33
111
Film przedstawia katastrofę śmigłowca podczas akcji gaszenia elektrowni atomowej w czarnobylu w kwietniu 1986

Wirus HIV i choroba AIDS

Faper Noster • 2010-12-11, 11:53
79
Wstęp*
Wirus HIV (Human Immunodeficiency Virus) znany jest nauce od początku lat 80-tych XX wieku. Nie są znane okoliczności jego powstania, istnieje na ten temat kilka teorii w tym również tzw "spiskowych".
Biologicznie HIV jest retrowirusem, co oznacza że jego materiał genetyczny stanowi nić RNA, która (w wyniku działania wirusowego enzymu- odwrotnej transkryptazy) przetwarzana jest na nić DNA. Ta z kolei (pod wpływem kolejnego enzymu- integrazy) dołączana jest do materiału genetycznego gospodarza. Ten skomplikowany mechanizm sprawia, że układ odpornościowy człowieka nie jest w stanie rozpoznać zainfekowanych komórek.
Komórkami docelowymi wirusa są limfocyty CD4- komórki układu odpornościowego odpowiedzialne za zdolność do rozpoznawania i niszczenia bakterii i wirusów oraz utrudniające rozwój nowotworów.
Zakażenie wirusem HIV nieuchronnie prowadzi do rozwoju choroby AIDS (Acquired ImmunoDeficiency Syndrome)
Szacuje się, że jedynie około 40% zakażonych wie o swoim zakażeniu.
HIV jest wirusem który bardzo szybko mutuje, stąd do dziś nie udało się uzyskać przeciw niemu skutecznej szczepionki.

Drogi zakażenia i zachowania ryzykowne
Wirus HIV przenosi się z człowieka na człowieka. Drogą zakażenia może być:
- kontakt seksualny z osoba zakażoną. Najczęstsza obecnie droga szerzenia się wirusa. Oszacowano, że ryzyko zakażenia zależy od rodzaju kontaktu i rośnie w następującej kolejności: mężczyzna w stosunku pochwowym -> partnerka w stosunku pochwowym -> partner pasywny w stosunku oralnym zakończonym wytryskiem -> partner pasywny w stosunku analnym.
Poprawnie zastosowana prezerwatywa znacznie zmniejsza ryzyko zakażenia obojga partnerów
- kontakt z zakażoną krwią. Na przełomie lat 80/90 XX wieku najczęstszą drogą zakażenia było korzystanie ze wspólnej igły podczas stosowania dożylnych narkotyków, co obecnie zdarza się sporadycznie. Zdarzają się również zakażenia po jednorazowym zastosowaniu tej samej maszynki do golenia, lub nawet amatorskiego przekłuwania uszu niejednorazowym sprzętem.
- zakażenie dziecka od zakażonej matki. (tzw. transmisja wertykalna) Nierzadkie są przypadki, kiedy kobieta dowiaduje się o swoim zakażeniu dopiero po zdiagnozowaniu AIDS u jej dziecka. Dlatego tak ważne jest badanie na nosicielstwo wirusa HIV u kobiet w ciąży. Znane są pojedyncze przypadki zakażenia kobiety przez dziecko podczas karmienia piersią (kiedy dziecko zostało zakażone już po porodzie)

Obecnie struktura społeczna osób zakażonych wirusem HIV nie różni się od struktury całości populacji. Stąd nie mówi się już o grupach ryzyka, a o zachowaniach ryzykownych. Należą do nich:
- kontakty seksualne z wieloma partnerami, w szczególności bez prawidłowego stosowania prezerwatywy
- używanie niejednorazowego sprzętu przerywającego ciągłość tkanek- igły, żyletki, skalpele itd
- narażenie zawodowe, np. służba zdrowia, policja, straż pożarna

Profilaktyka
Przede wszystkim należy unikać zachowań ryzykownych. Zaleca się:
- poprawne stosowanie prezerwatywy przy każdym ryzykownym kontakcie
- o ile to możliwe- abstynencję seksualną, lub wierność jednemu partnerowi
- stosowanie wyłącznie jednorazowego sprzętu do wszelkich czynności naruszających ciągłość skóry

W razie zaistnienia sytuacji niosącej ze sobą ryzyko zakażenia (np. przygodny kontakt seksualny bez zabezpieczenia, zakłucie igłą nieznanego pochodzenia, kontakt z dużą ilością krwi bez rękawiczek) włącza się tzw. profilaktykę poekspozycyjną. Polega ona na jak najszybszym podaniu 3 leków działających w różnych stadiach cyklu życiowego wirusa. Kuracja trwa około 1 miesiąca i jest bardzo skuteczna.
Skorzystać z profilaktyki poekspozycyjnej może każdy. W tym celu należy bezzwłocznie udać się do najbliższego Oddziału Chorób Zakaźnych.

Ważnym acz niedocenianym działaniem profilaktycznym jest zrobienie badanie w kierunku nosicielstwa wirusa.
Każdy może bezpłatnie i anonimowo zrobić test na zakażenie wirusem HIV. W tym celu należy udać się do jednego z Punktów Konsultacyjno-Diagnostycznych (ich pełna lista znajduje się pod adresem ->> http://aids.gov.pl/?page=testy), gdzie oprócz wykonania samego testu będzie można porozmawiać ze specjalistą i rozwiać wszelkie ewentualne wątpliwości z tematem związane.

Naturalny przebieg choroby
- W ciągu pierwszych 2 tygodni od zakażenia mogą wystąpić ogólne niespecyficzne objawy podobne jak w grypie- ogólne osłabienie, niewielka gorączka, ból gardła. Zwraca uwagę powiększenie węzłów chłonnych. W tym okresie we krwi krąży bardzo duża ilość wirusa i bardzo łatwo zakazić kolejnych partnerów. Nieznacznie spada ilość limfocytów CD4. w tym okresie przeciwciał anty-HIV się nie wykrywa- jest to tzw 'okienko serologiczne' które może trwać nawet do 3 m-cy. W tym czasie standardowo stosowane testy (wykrywające przeciwciała) dadzą wynik ujemny. Dodatni będzie tylko test na obecność materiału genetycznego wirusa (metoda PCR- droga, ale dająca niemal 100% dokładności)
- Po 1,5 do 2 m-cy pojawiają się przeciwciała anty-HIV. Poziom limfocytów CD4 wraca do normy. Ilość kopii wirusa we krwi znacznie spada.
- Przez kolejne lata (nawet do 12) liczba limfocytów powoli, acz nieuchronnie spada, natomiast liczba kopii wirusa we krwi powoli rośnie. W miarę spadku odporności pojawiają się różne infekcje o coraz cięższym przebiegu.
- W kolejnym okresie liczba limfocytów CD4 gwałtownie spada (nawet do zera), liczba kopii wirusa we krwi rośnie do bardzo wysokich wartości. Pojawiają się ciężkie infekcje. Od tego momentu rozpoznaje się chorobę AIDS.

Leczenie i zapobieganie powikłaniom
Obecnie stosowane leki dają szansę na zachowanie dobrego stanu zdrowia przez okres 30 lat. Stosuje się przynajmniej 3 leki jednocześnie, hamujące rozwój wirusa na różnych etapach jego cyklu życiowego.

Podstawą skutecznego leczenia choroby jest jej wczesne wykrycie. Niestety, spontaniczne testy w kierunku zakażenia HIV są w Polsce wykonywane bardzo rzadko.

Bardzo istotne jest leczenie nieuchronnie pojawiających się chorób towarzyszących oraz niedopuszczenie do nadkażenia innym szczepem wirusa (taka sytuacja powoduje gwałtowne przyspieszenie rozwoju choroby)

Stan prawny
- Zakażenie wirusem HIV lub takie podejrzenie nie może być podstawą do jakiejkolwiek dyskryminacji. W szczególności nie może być podstawą zwolnienia bądź nieprzyjęcia do pracy, jak również odmowy świadczenia usług medycznych, zwłaszcza tych ratujących życie.
- Osoba świadoma swojego zakażenia ma bezwzględny obowiązek poinformować o tym fakcie swojego partnera seksualnego. Nie ma natomiast obowiązku informować o tym fakcie żadnej innej osoby.

Inne choroby o podobnej drodze zakażenia
Droga krwiopochodna- Wirusowe Zapalenie Wątroby (tzw. żółtaczka) typu B i typu C.
Droga płciowa- choroby weneryczne (kiła, rzeżączka), WZW B i WZW C
O ile przebieg zakażenia WZW jest łagodniejszy niż w przypadku HIV, to łatwość zakażenia jest 10-krotnie wyższa w przypadku wirusa C i 100-krotnie wyższa w przypadku wirusa B.
Jedynie na wirusa WZW B istnieje skuteczna szczepionka.

Ciekawostki
- Ułamek procenta białej populacji posiada gen utrudniający rozwój wirusa. Osoby takie są odporniejsze na zakażenie, a zakażone dłużej opierają się rozwojowi pełnoobjawowego AIDS.
- Opracowano szczepionkę zmniejszającą ryzyko infekcji o około 30% w stosunku do populacyjnego. Wynik ten, choć zły, jest o rząd wielkości lepszy niż uprzednio testowanych specyfików oraz daje nadzieję na skuteczniejszą szczepionkę w przyszłości.
- Kilkaset osób w Europie ma przeciwciała Anty-HIV mimo braku zakażenia wirusem. Osoby te brały udział w badaniach nad szczepionką, która okazała się być praktycznie całkowicie nieskuteczna.

Pytania i odpowiedzi
W razie pytań, wątpliwości, czy sugestii odnośnie artykułu- proszę o PW. Postaram się na nie tutaj odpowiedzieć.

Artykuł w trakcie tworzenia. Wszelkie sugestie proszę kierować na PW.

*Niniejszy artykuł adresowany jest do osób bez wykształcenia medycznego- zawiera pewne skróty i uproszczenia, których rozwinięcie mogłoby uczynić go mało zrozumiałym.
~Key. • 2010-12-11, 23:28  Najlepszy komentarz Najlepszy komentarz (25 piw)


btw tematu, na taką statystykę mi się wpadło.

Julien Bryan - Oblężenie warszawy '39.

Hunter562 • 2010-11-06, 14:23
75
Julien Hequembourg Bryan - amerykański dokumentalista i fotografik.

Najbardziej znany jest z dokumentowania na taśmie filmowej życia w Polsce, Związku Radzieckim i III Rzeszy pomiędzy 1935 a 1939 rokiem. Autor pierwszych kolorowych zdjęć (Warszawy) II Wojny Światowej.

Zaraz po wybuchu II wojny Światowej nakręcił wiele filmów dokumentujących obronę Warszawy w 1939 oraz bombardowanie miasta przez Luftwaffe. Jest uważany za jedynego zagranicznego dziennikarza będącego w tym czasie w Warszawie.

Więcej


Mniej hardowe fotografie w komentarzach będą.
























Nareszcie, po 70 latach, Polacy mogą zobaczyć film, który powstał w 1939 roku, dzięki synowi Juliena Bryana – Samuela Bryana, Fundacji Stevena Spielberga oraz Muzeum Holokaustu w Waszyngtonie.

Film „Korespondent Bryan” prezentuje w większości nieznane dotąd nagrania i zdjęcia dokumentujące wydarzenia w oblężonej Warszawie we wrześniu 1939 roku i jest oparty na materiale archiwalnym niedostępnym w zbiorach publicznych w Polsce. Tytułowy korespondent to autentyczna postać: Julien Bryan, amerykański dziennikarz, którego ścieżki losu przywiodły ostatnim pociągiem do Warszawy na doszczętnie zburzony dworzec 4 września 1939 roku.

Film dostępny na YT po
Materiał zarejestrowany przez Juliena Bryana stanowi unikalny dokument, przepełniony historyczną prawdą, oglądaną bez subiektywnego komentarza i ukazuje patriotyczny heroizm społeczeństwa warszawskiego z punktu widzenia jednostki, uwikłanej w rzeczywistość wojenną.


Film dostępny na YT po wpisaniu "Korespondent Bryan” (4 części). Nie daje go to, bo nie działa bezpośrednie wrzucanie, a przy moim necie, pobieranie i ponowne uploadowanie mija się z celem.
ORMOWIEC • 2010-11-06, 16:34  Najlepszy komentarz Najlepszy komentarz (40 piw)
hajme09 napisał/a:

robil fotki, a teraz powrzuca je na nk :)


I co k***a pewnie liczysz na zajebiście dużo piw co? Powiem Ci jedno wypie**alaj z takimi komentarzami debilu!

Prypeć

Pener • 2010-10-16, 00:06
290
k***a jak ja bym chciał tam pojechać....
dioen • 2010-10-16, 09:32  Najlepszy komentarz Najlepszy komentarz (15 piw)
Cały efekt sp***olił requiem ;/

Anomalie rozwojowe/rzadkie choroby

Vireek • 2010-10-11, 22:58
367
Anomalie rozwojowe/rzadkie choroby





W dzisiejszych czasach ludzi z chorobami, które szpecą ich wygląd i wywołują strach i obrzydzenie wśród społeczeństwa określa się mianem „mutantów”, bądź też „potworów”.
Jakby na to nie patrzeć, każdy człowiek jest mutantem. Różnica polega na tym, że jedni są nimi bardziej, a drudzy mniej. W zamierzchłych czasach ludzie, którzy mieli styczność z mutacjami, nadawali temu zjawisku charakter mistyczny. Całą winę zrzucano na siły nadprzyrodzone. Osoba dotknięta chorobą była czczona, bądź też katowana lub zabijana. Wszystko zależało od tego, czy wygląd osoby bardziej przypominał demoniczne oblicze, bądź też boskie. Dopiero w Paryżu w roku 1829 grupa naukowców poważnie zainteresowała się przypadkiem pewnych sardyńskich dziewczynek. Rita i Christina Parody urodziły się ze zrośniętym tułowiem i jedną parą nóg.



Dzięki tym dziewczynkom, teratologia - dziedzina zajmująca się badaniem deformacji rozwojowych u ludzi - otrzymała status naukowy i oficjalnie stała się nauką. Szczątki obu dziewczynek znajdują się obecnie w Muzeum Anatomii Porównawczej w Paryżu. Współcześnie nauka rozwinęła się do tego stopnia, że może o wiele bardziej dokładnie badać i analizować dane przypadki, oraz szukać sposobów na zatrzymanie postępu choroby lub jej wyleczenie. Nadal wiele przypadków jest nieuleczalnych.



Przypadek „bliźniaczek syjamskich” jest jedną z wielu przypadłości jakie powodują zmutowane geny. Mutacja, to nic innego jak zmiana pojedynczego genu lub chromosomu w wyniku której dochodzi do nieprawidłowego rozwoju komórki, tkanki, organizmu. Jeżeli mutacja nastąpi w komórce płciowej zwanej „gametą”, jest to mutacja dziedziczna, jeśli w somatycznej, zmiany się nie dziedziczą.

W artykule postaram się przedstawić kilka rzadkich chorób, które zasługują na szczególną uwagę ze względu na częstotliwość ich występowania oraz dlatego, że wywołują negatywne uczucia u ludzi, mających styczność z tego typu zjawiskami. Odniosę się do przypadłości zarówno, genetycznych, jak i nieprawidłowego rozwoju organizmu na skutek innych czynników.



Mikrocefalia (małogłowie)

Jest to wada rozwojowa, która charakteryzuje się małą wielkością puszki mózgowej. Osoba dotknięta tą przypadłością jest w znaczącym stopniu upośledzona umysłowo, ze względu na małe rozmiary czaszki. Mutacja ta występuje jako wada izolowana, bądź też jako element zespołu wad. Małogłowie może powstać w wyniku mutacji jednego z genów, podczas różnych chorób jakie dotykają matkę w okresie ciąży lub stosowania środków odurzających i leków, mogących zaszkodzić płodowi.





W niektórych krajach ludzie dotknięci tą przypadłością nazywani są „szczurami”. Nazewnictwo to wzięło się stąd, że wspomnianej chorobie towarzyszą mutacje, które powodują, że uszy u chorego są duże i odstające, a nos spiczasty i strzelisty jak u niektórych przedstawicieli gatunków gryzoni. W Pakistanie panuje nawet tradycja dzielenia się zawartością portfela z osobami chorującymi na mikrocefalię. Przez panujący tam zwyczaj złoczyńcy porywają dzieci dotknięte tą chorobą i tworzą siatki żebracze, które dają im spore przychody.








Progeria (zespół Hutchinsona-Gilforda)

Jest to rzadka choroba, która polega na przedwczesnym starzeniu się organizmu. Średni wiek osób dotkniętych tą chorobą wynosi 13 lat. Choroba ta jest uwarunkowana genetycznie, polega na mutacji genu białka stabilizującego błonę otaczającą jądro komórkowe. Pierwsze objawy choroby występują w drugim roku życia osoby na nią cierpiącej. Dzieci, cierpiące na ten zespół łysieją, mają problemy z niedowagą, wzrostem oraz ich głowa jest nieproporcjonalnie większa w stosunku do reszty ciała. Na całym świecie z tą chorobą zmaga się około 40 osób.





W jednym z dzienników prasowych został opisany przypadek pewnej siedmioletniej dziewczynki z Anglii, która cierpi na tę chorobę. Dziecko starzeje się osiem razy szybciej niż normalny człowiek i zmaga się z problemami dotykającymi osoby w sędziwym wieku. Dziewczynka ma 92 cm wzrostu i waży niecałe 13 kg.





Lamellar Ichthyosis (rybia łuska blaszkowata)

Choroba genetyczna, która powoduje pojawianie się na całym ciele łusek z niezłuszczającej się skóry przypominających figury geometryczne. Chory cierpiący na tę nieuleczalną chorobę zmaga się z uciążliwym bólem przy każdym ruchu. Jest to pochodna od „płodu arlekina”, ale o tym poniżej.







We wschodnich Chinach żyje chłopiec, który cierpi na tę chorobę. Skóra dziecka nie wytworzyła gruczołów potowych przez co organizm nie radzi sobie z odprowadzaniem ciepła. Ojciec dziecka wspomina, że malec jest co jakiś czas kąpany w zimnej wodzie w celu schłodzenia jego organizmu do optymalnej temperatury. Informacja została podana w serwisie „The Morning Starr”.




Hirsutyzm (syndrom wilkołaka)

Choroba objawia się występowaniem nadmiernej ilości owłosienia na poszczególnych częściach ciała. Przyczyną jest podwyższony poziom hormonów, w tym przypadku są to androgeny. Choroba ta może powstawać za sprawą nowotworów hormonalnie czynnych takich jak rak nerki czy jajnika. Temat tej anomalii rozwojowej odbiega w pewnym stopniu od założeń jakie zostały zawarte w artykule, ale warto zwrócić uwagę na tę przypadłość.





W XIX i na początku XX w. osoby z hipertrichozą znajdowały bardzo często zatrudnienie w cyrku. Osoby takie borykały się także z problemem Likantropii (syndrom wilkołaka). Przez swój wygląd uważały, że są krwiożerczymi bestiami, społeczeństwo także przekonywało ich w tym twierdzeniu.






Płód Arlekina

Jest to genetyczna deformacja ciała. Powoduje ona, że skóra dziecka jest ekstremalnie cienka i otacza cały płód, a po urodzeniu rozwijają się głębokie rany, występuje także wybrzuszenie ust oraz oczu. Ciało ogólnie jest zdeformowane. Dotknięty tą chorobą noworodek umiera po kilku tygodniach wskutek bardzo szybkiej utraty wody, zapaści oraz złej regulacji temperatury. W przypadku, gdy przeżyje, rozwija się u niego schorzenie zwane Lamellar Ichthyosis lub Congenital Ichtyosiform Erythroderma. Niestety, dotychczas nie udało się odnaleźć genu odpowiedzialnego za tę chorobę.









Przypadki przeżycia przez człowieka dotkniętego tą chorobą genetyczną są bardzo rzadkie, szanse na przeżycie wynoszą 1 do miliona. W Stanach Zjednoczonych żyją co najmniej cztery osoby dotknięte "płodem Arlekina" - są to Lucy i Hannah Betts (18 i 15 lat) oraz Dana i Lara Bowen (8 i 1,5 roku). Dziewczynki te każdego dnia muszą przechodzić męczące zabiegi. Budzą się bardzo wcześnie rano i biorą dwugodzinną kąpiel, aby zmiękczyć skórę. Następnie zcierają suchy naskórek tak, aby pozostawić jak najwięcej skóry w wannie, by następnie owinąć swoje ciała płachtą nawilżającą. Te przypadki odnoszą się do objaśnienia „rybiej łuski” (patrz wyżej).


Wirus brodawczaka ludzkiego „HPV” (przypadek „ludzi drzew”)


Złośliwe przypadki tego schorzenia powodują pojawienie się na ciele ofiary brodawek, które utrudniają normalne funkcjonowanie. Brodawczak ludzki jest chorobą, która może dotknąć każdego człowieka. Objawia się wtedy w postaci tzn. „pieprzyków” lub „kurzajek”. Istnieją osoby, które pod wpływem mutacji genu są narażone na bardzo intensywny rozwój tej choroby. Układ immunologiczny u tych osób nie radzi sobie z wirusem HPV.





Około dwóch lat temu został odkryty przypadek pewnego Indonezyjczyka, któremu z dnia na dzień zaczęła wyrastać narośl przypominająca strukturę drzewa. Lekarze starali zwalczyć tę chorobę metodą chirurgiczną. Niestety, seria operacji dała efekt jedynie na twarzy pacjenta. Reszta ciała zaczęła ponownie obrastać w uciążliwe brodawki. Specjaliści nie mogą znaleźć odpowiedniej metody do zwalczenia przypadłości. Dopiero po pewnym czasie ujawnił się drugi przypadek tej samej choroby, na który cierpi mężczyzna oddalony jedynie 200 km drogi od swojego poprzednika. On także przeszedł serię operacji, które nie dały oczekiwanego efektu. Lekarze analizując te dwa przypadki mają nadzieję odnaleźć wspólne zależności między nimi, które przyniosą efekty zapewniające stworzenie terapii, która pomoże zwalczyć tę anomalię rozwojową.





Jest to tylko część z wielu rzadkich chorób z jakimi od niepamiętnych czasów boryka się gatunek homo sapiens. Miejmy nadzieję, że rozwój genetyki oraz medycyny pozwoli ludziom na dokładniejsze poznanie praw i mechanizmów rządzących rozwojem tych przypadłości.


Informacje zostały zaczerpnięte z różnych serwisów. Treść została zmieniona przeze mnie, aby uniknąć plagiatu. Sugestie i ewentualne poprawki proszę zgłaszać na PRIV.


Do Moderatorów:
Z całym szacunkiem, ale proszę o nie moderowanie mojego artykułu, ani wypowiedzi użytkowników!
Gabranth • 2010-10-16, 23:13  Najlepszy komentarz Najlepszy komentarz (40 piw)
Dobry artykuł, piwo jak najbardziej zasłużone :ok:

powstanie warszawskie

peniseusz • 2010-08-02, 18:50
52
Cytat:

historie należy przypominać aby jej nie zapomnieć



zagraniczny dokument

The Century of Warfare, tu pisze że brytyjski, a tu że produkcji usa

wypowiedz historyka

Od Mieszka I Do Jana Pawla II - Kompaktowa Historia Polski, ISBN 8311102414, 2005,
klik po więcej fragmentów.


nawet strzelano z katapulty, na szczęście nie krowami :)


(Bron Wojska Polskiego 1939-1945: Wojska Lądowe, Andrzej Zasieczny, Alma-Press 2006, ISBN 837020354X

no i Polacy przejęli czołg :)


oprócz tego jeszcze zaj***li niemcom pojazd opancerzony i niszczyciel czołgów.
stąd pewnie stereotyp polaka złodzieja na zachodzie :D



Rzeź Woli

pielęgniarki zgwałcone, wszyscy zabici: 30 000 cywili - największa masakra w europie podczas WW II

Osprey Campaign 205 - Warsaw 1944: Poland's Bid for Freedom ; Robert Forczyk, Peter Dennis, Osprey Publishing, 2009, ISBN 1846033527

wikipedia podaje:
Cytat:

Rzeź Woli to masowa eksterminacja ludności cywilnej w dzielnicy Wola w dniach 5-7 sierpnia[1][2] 1944 podczas powstania warszawskiego, kiedy to zamordowanych zostało ok. 59 400 osób[1]. Towarzysząca ofensywnym działaniom sił niemieckich pod dowództwem Heinza Reinefartha, rzeź Woli miała być wykonaniem rozkazu Adolfa Hitlera o stłumieniu powstania i zniszczeniu Warszawy.




później dorzucę mapki

Amon Göth (Trochę długie, ale według mnie warto)

grunwald1987 • 2010-07-12, 16:53
64
W czasie II wojny światowej m.in. komendant obozu koncentracyjnego Płaszów oraz likwidator gett żydowskich w Krakowie i Tarnowie.
Fragment z "Lista Schindlera"
(w tle Michael Andrews - Mad World)
Göth nie tylko administrował obozem, sam również mordował więźniów w sposób okrutny, wykorzystując każdą sytuację do zabicia człowieka. Wg zachowanych relacji, np. zastrzelił wygłodzoną więźniarkę ponieważ zauważył jak wyciąga ziemniaki z paszy dla świń. Znane są przypadki, gdy Göth kazał rozstrzeliwać całe grupy robocze, tylko za to, że znajdowano przy nich pozaobozowe pożywienie. Swoim ofiarom zadawał wyszukane tortury. Göth często osobiście dokonywał egzekucji ludzi niezdolnych do pracy. Lubił także ćwiczyć swoje umiejętności strzeleckie, np. strzelając do więźniów z okien samochodu. Oblicza się, że w samym obozie Göth osobiście zabił ok. 500 osób.

a tutaj jak skończył swój żywot
perun88 • 2010-07-12, 18:10  Najlepszy komentarz Najlepszy komentarz (11 piw)
Mój dziadek zginął w Oświęcimiu!!-mówi Josek -
mój też zginął w Oświęcimiu!!-mówi Helmut
-naprawdę??
-Tak, po pijaku spadł z wieżyczki wartowniczej!
460

"Historię Polski" przygotował Tomasz Bagiński i zespół z firmy Platige Image na zlecenie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP), która jest organizatorem udziału Polski na Expo w Szanghaju. W krótkim, ośmiominutowym filmie zaprezentowane zostało tysiąc lat historii naszego kraju. Film pokazywany jest w trójwymiarze.

Jak tylko pokaże się całość dołączę linka.
M_W_C • 2013-06-02, 10:04  Najlepszy komentarz Najlepszy komentarz (179 piw)

Polska Historia w 10 min

cwaniak82 • 2010-01-25, 17:57
41

dodatkowy bonus
X